C Vitamini Kanserle Savaşta Ezber Bozuyor

Modern kimyanın öncülerinden, iki Nobel ödüllü bilim insanı Linus Pauling'in kariyerinin son dönemlerinde savunduğu yüksek doz C vitamini ile kanser tedavisi iddiası, on yıllar sonra yeniden tartışılmaya başlandı. Zamanında birçok tıp uzmanı tarafından "sözde bilim" olarak nitelendirilen ve Pauling'in ölümünden sonra bilimsel bir yanılgı örneği olarak gösterilen bu teori, güncel araştırmalarla farklı bir boyuta taşınıyor.

1970'li yıllarda Pauling ve İskoç hekim Ewan Cameron, ileri evre kanser hastalarına önce damar yoluyla (intravenöz), ardından ağız yoluyla yüksek dozda C vitamini uyguladıkları bir yöntem geliştirdiler. İkili, bu tedaviyi alan hastaların yaşam sürelerinin uzadığını ve yaşam kalitelerinin belirgin şekilde arttığını raporlayarak tıp dünyasında büyük yankı uyandırdı.

Bu iddialar üzerine ABD'nin önde gelen sağlık kuruluşlarından Mayo Clinic, iki büyük klinik araştırma başlattı. Ancak sonuçlar Pauling'in beklentilerinin aksineydi; C vitamini hapları kullanan hastalarda, kullanmayanlara oranla herhangi bir iyileşme gözlemlenmedi. Bu sonuçlar, C vitamininin kanıtlanmamış alternatif terapiler kategorisine itilmesine ve konunun kapatılmasına neden oldu.

Ancak günümüz araştırmacıları, geçmişteki bu başarısız deneylerin gözden kaçırdığı kritik bir detaya dikkat çekiyor: Pauling ve Cameron tedaviye damar yoluyla başlarken, Mayo Clinic sadece ağız yoluyla alınan tabletleri test etmişti. Sindirim sisteminin emilim kapasitesi sınırlı olduğu için tabletler, kan konsantrasyonunu damar yoluyla verilen dozların seviyesine çıkaramıyordu.

Modern çalışmalar, yüksek doz C vitamininin belirli koşullar altında basit bir besin takviyesinden ziyade, tıbbi bir tedavi gibi davranabileceğini gösteriyor. Özellikle damar yoluyla uygulanan C vitamininin kanserle mücadelede yardımcı olabileceği ve tedavi yan etkilerini azaltabileceği üzerine yürütülen deneyler, Pauling'in teorisinin tamamen yanlış olmadığını, ancak uygulama yönteminin hayati önem taşıdığını ortaya koyuyor.